Feel free to write in it!

Eigelijk is 'gastenboek' niet het goede woord.
Mensen op mijn log zijn geen gasten, het zijn medefans, belangstellenden en/of nieuwsgierigen.
En het is natuurlijk geen boek, maar een log.
Dus daarom; I proudly present to you all: Mijn Krabbellog!


:-) Laat je ook een berichtje achter in mijn gastenboek? :-)

Zo, Borsato & Friends gangers, hoe was het???
Moet al de hele avond aan het concert denken en ik ben reuze benieuwd naar hoe het is geweest...morgen ga ik zelf dus dan kan ik me alvast voorbereiden.
Welke artiesten waren er, welke verassingen en welke duetten???
(Ben verder niet nieuwsgierig hoor. )

Op de valreep voor mijn vertrek uit Vlissingen is er een schip gestrand!
Niet leuk voor de bemanning natuurlijk, maar voor buitenstaanders is het machtig om te zien!
Het schip van 183 m lang ligt voor de kust aan de boulevard in Vlissingen.
Hier wat foto's!

Sodeju zeg! Hier in Vlissingen werd de lucht ineens donker, dus wilde ik naar buiten gaan om een foto te maken, begint het heeeeeeeeeeeeel hard te regenen, onweren en bliksemen!
Heb al heel wat stormen meegemaakt hier in Vlissingen, maar deze zag er erg onheilspellend uit. Gelukkig is het alweer over gewaaid, vind het maar niks!

Zo, aangezien ik:
1) al lang niks meer van me heb laten horen en
2) toch al 2 jaar dit logje heb,
vond ik het wel leuk om mijn logs eens na te lezen die ik hierop gezet heb. Heb zoveel beleefd in 2 jaar en zoveel mooie momenten gehad! 3x naar Egypte geweest, mijn rijbewijs gehaald en hele mooie Marco momenten gehad. Mijn eerste concerten van heeeeel dichtbij, mijn eerste Marco foto, een hele mooie CD, de film Wit Licht...etc etc!

Maar nu, terug naar waar het om moet gaan. Ik moet gaan fantaseren over hoe mijn leven er over 2 jaar uit ziet. Ik ben een fantast, dat moet je allereerst weten. Maar ook moet je weten dat mijn leven helemaal niet vast hangt aan iets. Dat is bij niemand zo denk ik, maar ik heb geen vriend, geen kinderen en nog géén idee waar ik wil gaan werken. Ook hou ik van het onverwachte en het impulsieve. Laat alles maar komen, bring it on, ik ben er klaar voor!

Ik heb nu een jaar in Vlissingen gestudeerd, de opleiding 'International Business & Languages - Tourism'. Maar na dit jaar ben ik erachter gekomen dat deze opleiding het toch niet is voor mij. In september ga ik overnieuw beginnen met een andere opleiding in Maastricht: Oriëntaalse Talen & Communicatie. Wat er in het kort op aan komt dat ik een oriëntaalse taal ga leren, me verdiep in de cultuur, geschiedenis etc. die bij die taal horen en er goed in leer te communiceren.
Ik heb gekozen voor de oriëntaalse taal 'Arabisch'. Dit omdat ik een Afrika-addict ben, zowel Zuid, midden, oost, west als noord Afrika. Ja, dus ook Marokko, Egypte, etc. alhoewel dit niet de eerste Afrikaanse landen zijn waar men aan denkt. Door deze opleiding (hopelijk) goed te voltooien, ben ik al 1 stap dichter bij mijn droom: werken in Afrika!

Ik dwaal af.
Over 2 jaar zit ik bijna in het einde van mijn tweedejaar van de OTC opleiding en ben ik me aan het voorbereiden op een studietijd van 6 maanden aan een universiteit in Caïro - Egypte.


Ook hoop ik dan net zoveel mooie herinneringen te hebben, als ik over de laatste 2 jaar ook heb. Ik hoop net zoveel plezier gehad te hebben, mooie mensen te ontmoeten en veel, heel veel te leren!
Eén herinnering is al zeker die ik ga krijgen: over 7 weken ga ik naar Ghana toe. Van september 2006 t/m januari 2007 ben ik daar geweest om te werken in een weeshuis voor kinderen met een verstandelijke/geestelijke beperking. Ik heb daar de tijd van mijn leven gehad en het was een enorm fascinerende ervaring om Afrika te leren kennen.
Ik ga dus over 7 weken terug en kijk er al naar uit sinds ik terug ben uit Ghana.
Dus dit word zeker een herinnering die ik nooit zal vergeten.


Me @ Carnaval 2008, alle kledij, kettingen ed uit Ghana! Alleen de bruine kleur is fake. ;-)

Over 2 jaar heb ik misschien wel een liefde aan de haak geslagen. Of twee, of drie in de tussentijd. Ligt eraan hoe lang ze bij me blijven hahaha!!!
Deze zou ik overigens niet afwijzen:


Over 2 jaar ben ik een hele trotse tante! Dat gaat niet lang meer duren. Ik ben een mens van veel dromen en tante worden is daar één van, ik kan niet wachten!


Over 2 jaar heb ik eens langer met Marco gekletst dan die drie seconden die het duurde om een foto te maken! Lijkt me enorm tof om eens te babbelen over Afrika!!!


Over 2 jaar heb ik weer een (aantal) concert(en) van Marco bezocht en hopelijk een nieuwe CD. (Alhoewel ik de Wit Licht cd nog laaaang niet beu ben!)

Over 2 jaar hoop ik nog een paar keer naar Afrika terug te zijn geweest. Hopelijk kan ik volgend jaar weer naar Egypte toe!

Over 2 jaar hoop ik nog steeds elke dag op te staan en me gelukkig en bevooorrecht te voelen met alles. Ik hoop dat ik dan nog steeds blij ben met iedere mooie dag. En loopt een dag niet zo lekker, dan is morgen een nieuwe dag!


Over 2 jaar hoop ik net zo gelukkig te zijn met alles en iedereen om me heen en mezelf als ik nu ben.

Maar bovenal kan ik over 2 jaar terugkijken naar 2 leerzame, mooie, ontroerende, soms moeilijke, geweldige, supervette jaren!



Hier de laatste 2 jaar Maud in fotovlucht:

Mei / Juni 2007: Snelcursus voor de auto -> rijbewijs -> eerste auto!!!


Juli 2007:
Vakantie naar het Gardameer in Italië


September 2007:
Marco in Tegelen. Eerste concertje van zo dichtbij!


Diezelfde maand:
Voor de tweede keer mijn amandelen eruit!

Oktober 2007:
Eerste keer Egypte



Diezelfde maand:
Mijn eerste FCD!


En diezelfde maand ook:
Het onverwachts overlijden van een jongen uit het weeshuis. Mijn leeftijd en dan plots overlijden.


November 2007:
'Friend' geworden van War Child.

December 2007:
2 vakanties voor 2008 geboekt:
In Juni in mijn eentje naar Egypte, in oktober met mijn ouders naar Egypte. :-)
In diezelfde maand nog een hele mooie kerst en afsluiting van het jaar gehad.

April 2008:
Eerste en tevens laatste keer naar de Lama's. Niet omdat ze niet leuk waren, integendeel, maar omdat ze ermee stoppen.

Mei:
Afgestudeerd als MBOer. Na ik vmbo had afgerond heb ik achtereenvolgend gedaan:
- MBO niveau 2: Helpende Welzijn
- MBO niveau 3: Sociale Dienstverlener
- MBO niveau 4: Sociaal Juridisch Medewerker
In mei dus eindelijk klaar!

Juni
2e keer Egypte!


September
Besloten concert Marco in Tegelen


Oktober
Derde keer Egypte! (Snorkelen in de rode zee!!)



En dezelfde maand naar Marco in het Gelredome. 's Nachts terug uit Egypte, 's ochtends héél vroeg alweer op weg naar Arnhem, was een geweldige dag!!!



November
Studietrip naar Istanbul gemaakt met school.


December
Mijn eerste gala ever!!! (Links huisgenoot, rechts ik)




Mei
Weer een gala, nu op een cruiseship!



Juni...Juli...Augustus...September...etc...

We zullen zien!!!

Jajaa ik weet het, het is een hele tijd geleden dat ik iets heb laten horen en daar schaam ik me voor, maar I am alive and kicking.
Bovendien heb ik een goede reden om iets te laten horen.
Soms heb je van die nachten dat je niet kan slapen, zo ook deze nacht. De uren gleden voorbij, mijn ogen waren dicht maar er kwam geen slaap.
Zo besloot ik om 6 uur mijn radio aan te zetten (Q-music). Na ik het nieuws en weer gehoord had, was daar Ruud de Wild op de radio die luisteraard vroeg een request te smsen.
Vooruit dan, ik ging een request insturen. De Goo Goo Dolls met Iris!
En ja hoor, in eens hoorde ik ze iemand bellen en ging mijn gsm over! Jawel, ze waren mij aan het bellen. :-)
Ik wist niet eens dat je er prijzen voor kreeg als je uitgekozen werd! Dus toen Ruud me vertelde dat ik de dvd Wit Licht kreeg zat ik met een big smile te genieten en hoorde ik verder niet eens wat de rest van de prijzen was. De dvd Wit Licht! Ruud made my day!!!
Aangezien ik wat zuinig aan moet doen met mijn geld ivm mijn Ghana trip, had ik deze nog niet besteld en nu krijg ik hem kado.

Mensen, dit word een mooie dag!!!

UPDATE 12 FEBRUARI

Daar ben ik weer en het is al februari, de tijd gaat snel voorbij!
Morgen kan ik al zeggen: nog 4 maanden, … dagen en …weken! Nog even en dan kan ik mijn visum regelen. Ook moet ik nog even kijken welke spuiten ik nog moet halen.
3 jaar geleden waren dat er 9((!!!). (3x Rabies, 2x hepatitus A+B, TBC, dtp + buiktyfus, meningitis en gele koorts for the record . Genoeg dus. )
Vorige week is mijn echte ticket binnen gekomen en dat maakt het heel echt en realistisch. Het kwartje valt steeds meer en ik begin het steeds meer te beseffen dat ik er echt heen ga. Laatste tijd was ik druk met vanalles, nog wat en niks, waardoor ik er niet zo bij stil stond, maar na een weekje weinig aan mijn hoofd is het goed doorgedrongen. Wow wat ontzettend mooi om zo’n vooruitzicht te hebben. Van de voorpret alleen al geniet ik met volle teugen!!! De waarde van mijn tijd in Ghana, begint trouwens nu pas steeds meer door te dringen. Ik zag het eerst as een beetje 'normaal' en 'vanzelfsprekend' dat ik er geweest ben, maar besef nu pas hoe bijzonder het eigelijk geweest is en hoe ongelooflijk sjiek het is dat ik er straks weer naartoe ga!!!
De tijd vliegt eigenlijk echt voorbij er naartoe! Heb het druk, zoals ik net al zei, maar de komende tijd word ook druk! Voornamelijk met school en ik wil zoveel mogelijk tentamens halen zodat ik over kan gaan naar het tweede jaar.
Maar ik kan je nu al voorspellen dat die laatste weken en dagen net zo lang zullen duren als alle maanden bij elkaar. Maar gelukkig komt dat moment er toch wel dat ik in het vliegtuig stap.
Heb verder weinig nieuws behalve het 'wow' gevoel. Heb gelukkig wel een stuk meer rust gekregen in tegenstelling tot vorige maand toen ik nog het gevoel had NU weg te willen. Maar dat had wellicht ook te maken met andere zaken die zich afspeelden en niet zozeer met Ghana.
Tot zover mijn update van deze maand...
See you the 12th of March!!!


___________________________________________________
UPDATE 12 JANUARI
Ik was aan het twijfelen; wanneer zal ik een update geven: 14 januari (één maand na mijn eerste 'Back to Ghana' log), of 12 januari (de 12e is de dag dat ik vertrek).
Aangezien het laatste meer logisch is, zal ik elke 12e van de maand hier een update geven over hoe het er allemaal voor staat wat mijn Ghana trip betreft.

Sinds ik terug ben van Ghana is Ghana elke dag in mijn gedachten geweest. Dus niet alleen het de kindjes van het weeshuis, maar als ik zeg Ghana, bedoel ik alles in Ghana. Nouja niet alles natuurlijk, want heb lang niet alles gezien van Ghana, maar alles van datgene wat ik daar heb mogen zien.

In het begin was ik vooral bezig met terugdenken, terugdenken aan alles wat ik meegemaakt had en terugdenken aan alle lieve mensen die ik had leren kennen. Maar gaandeweg ging ik ook meer vooruit denken. ‘Wanneer heb ik de mogelijkheid om weer eens terug te gaan’, ‘Wanneer zal ik iedereen weer zien?’, ‘Wanneer zal ik weer voet op Ghanese bodem zetten?’
Nu heb ik dus het antwoord. 12 juli is de dag. 13 juli zal ik in het weeshuis aankomen. Precies 2 ½ jaar na ik er mijn afscheidsfeest had. Niet gepland dus echt toevallig!
12 juli krijg ik dus antwoord op al die vragen die door mijn hoofd spoken.
Maar gaf me die datum de eerste weken na ik het ticket geboekt had een stuk rust, sinds een paar weken heb ik het gevoel van NU weg willen. Ik wil niet al die tijd wachten, maar potverdorie NU weg uit NL en NU naar Ghana toe.
Maar goed, de tijd is nog nooit stil blijven staan en heb ik gelukkig in Swalmen en Vlissingen meer dan genoeg leuke dingen te doen. Geduld is helaas een eigenschap dat ik niet geheel bezit en vooral in zo’n soort situaties. Het moment komt wel en tot die tijd doe ik het met de voorpret die al enorm aanwezig is.


Ergens is het ook wel een beetje eng, doodeng! Niet om het feit dat ik alleen ga, want dat is een ding waar mijn oma zich meer zorgen over maakt dan ik. Dat is totaal geen issue voor mij. (geen issue is dat ik alleen ga, niet de issue dat mijn oma dat erg vind)
Ik beland tenslotte niet op een onbewoond eiland waar ik mezelf moet zien te redden. Ik ga alleen naar een ander land waar ook mensen zijn. Alleen zal ik er niet zijn! Het enge zit 'm alleen in het onzekere deel doordat ik niet weet hoe het allemaal weer zal zijn.
Maar de euforie overheerst enorm want tegelijk is het ook reuze spannend en kan ik niet wachten. Ben zo ongeduldig! 6 maanden, dat klinkt nog ongelooflijk lang. Maar al deze momenten gaan dus over 6 maanden aanbreken:
- Het moment van het vliegtuig instappen dat waarschijnlijk vol zal zitten met Ghanese mensen.
- Het moment van Afrika binnenvliegen en weten dat je je op goede grond bevind.
(Het zij in de lucht want met beide beentjes sta ik dan nog niet op die goede grond in een vliegtuig, maar he, het gaat om het idee. )
- Het moment van het vliegtuig uitstappen en die Ghaneese lucht ruiken.
- Het reizen naar het weeshuis toe.
- Het weerzien met de kids en verzorgers!
- Dit moment gaat zeker aanbreken: 5 weken lang van begin tot einde genieten.

????-HOE-ZAL-HET-ZIJN-?????
Een vraag die al zo vaak door mijn hoofd gegaan is en de komende 6 maanden zal blijven gaan.
Hoe zal alles zijn? Het terug in Ghana zijn, de kindjes weer zien, gewoon alles!
Ik kan niet meer wachten!

En nu is daar dus die magische grens van het-nog-maar-6-maanden-wachten aangebroken. Iedereen om me heen verteld me dat die 6 maanden echt zo voorbij zijn en dat 6 maanden niet lang zijn. Wat ik uiteraard ook weet! Als ik even 6 maanden terug ga in de tijd, was het (hoe logisch) 12 juli 2008, had ik zomervakantie en nog geen idee hoe alles in Vlissingen zou zijn. Zo snel kan dat gaan.

Zoals jullie merken bestaat deze update vooral uit mijn ongeduldheid. Ik heb mezelf voorgenomen om niet elke maand zo'n update te geven. Dat gaat zo vervelen, toch!

Word vervolgd zullen we dan maar weer zeggen. Tot 12 februari.

En dat kunnen jullie ook hebben.
Check DIT!!!

27 Januari 2007 was de dag dat ik op het vliegtuig stapte om weer naar huis te gaan, naar Nederland. Maar het was ook de dag dat ik bij een ander 'thuis' weg ging; Ghana!
Vanaf 14 september '06 was ik daar samen met Rian geweest om te werken bij Operation Hand in Hand.
Operation Hand in Hand is een weeshuis, opgezet door een Nederlandse tropenarts die in Ghana woont: Ineke Bosman. Het is een weeshuis voor kinderen met een lichamelijke en/of verstandelijke beperking. Het is tevens ook de enige opvang in Ghana in dit soort.
Hoe raar het voor ons ook mag klinken, de mensen daar geloven dat als een kind met een lichamelijke en/of geestelijke beperking wordt geboren, er een soort van geest inzit. Ook, hoe cru het klinkt, hebben ze niks aan een kind met een beperking, dat brengt alleen zorgen en geen geld, geen eten.
Dus wat doen ze met het kind?
Juist, dat dumpen ze, waar dan ook...Om een paar voorbeelden te noemen: bij de rivier, in een plastic zakje voor het politiebureau, op de markt, and so on...
Er is een kant in mij die begrijpt waarom de ouders dit doen. We hebben het over Afrika, het land dat materieel gezien niet veel heeft en waar elke cent 10 omgedraaid moet worden. De zorgen van een kind met een beperking kunnen ze er niet bij gebruiken.
Maar, aan de andere kant; ik heb de kinderen gezien en meegemaakt. Het zijn mensen, net als iedereen!
En ja, in het begin is het moeilijk om een weg te vinden om met de kinderen om te gaan, ook omdat ik geen ervaring had in het werken met mensen met een beperking. Je moet je een manier van communiceren eigen maken met de kinderen.
Sommige spreken en/of verstaan Engels, maar andere spreken/verstaan meer Twi (dialect) en andere spreken helemaal niet. Maar op een gegeven moment merk je dat het communiceren vanzelf gaat en dan bouw je de meest geweldige banden op met kinderen. Ik heb de mooiste banden opgebouwd met de kinderen die niet konden praten.
Dan komt de andere kant ter sprake: ik zou de ouders van de kinderen eens willen zien en spreken. Ik zou ze hun kind eens willen laten zien. Hun kind dat zoveel moois en geluk aan mijn leven heeft toegevoegd, iets wat zij niet in hun leven wilden toelaten! Het is ongelooflijk om te bedenken dat de ouders hun kind niet wilden hebben terwijl het zo’n mooie personen zijn, stuk voor stuk.
Al die tijd in Ghana heb ik dan ook met zoveel plezier daar gewerkt, elke dag was leuk en mooi. De weekenden waarin we vrij waren, werden evengoed werkend tussen de kids doorgebracht (hoewel het niet als werken voelde!).
Al in november vroeg ik mezelf af, hoe ik in vredesnaam ooit afscheid moest nemen van deze mooie plek!
En ik kan je zeggen, toen het moment eenmaal daar was, was het afschuwelijk.
Daar sta je dan, met alle kinderen en verzorgers om je heen, met iedereen om je heen die de tijd zo mooi en dierbaar heeft gemaakt. Zo moeilijk om daar afscheid van te nemen!
Je weet niet of en wanneer je nog eens terug komt.
Daarbij weet je ook niet wie je nog wel of niet terug gaat zien. Het plekje is een waar thuis geworden en de mensen die er wonen voelen als familie. Maar ja, het ticket is geboekt en in Nederland zijn helaas weer al die verplichtingen dus naar Nederland gaan moet je.
Vervolgens land je in België (we vlogen vanaf Brussel) wil je je tas van de kofferband afhalen, maar lukt het niet omdat er allemaal mensen om die band heen staan en je tas heel zwaar is. Weg is de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de Ghanese mensen.
Welkom in West-Europa waar het weer ieder voor zich is en waar vrijwel niemand ongevraagd een onbekende ten hulp schiet.
Wat een klap in je gezicht na bijna 5 maanden geleefd te hebben tussen die mooie Ghanese mentaliteit.
Vervolgens zie je iedereen weer, wat erg leuk is, je vrienden, familie, klasgenoten, kennissen, you name it. De eerste weken zijn dan ook heel leuk geweest!
Maar als iedereen na je een paar keer gezien te hebben, gewend is aan het feit dat die Mot weer in het land is, wordt er ook weer verwacht dat jij ook weer gewend bent om weer ‘thuis’ te zijn.
Je hebt tenslotte je ‘goede daad’ gedaan, lekker wat aangefoddeld met die Afrikaanse kindjes en dat was dat.
Niet dus! Zoals ik al heel vaak hierboven hebt neergezet is dat je een thuis en een familie hebt waar je zoveel om geeft maar die duizenden kilometers verder zitten.
Er is een land, heel ver hier vandaan waar je je o zo thuis voelt, zoveel meer dan in Nederland. Een land waar je zoveel hebt, niet alleen het weeshuis! Alles in het land dat je zintuigen zo laat prikkelen mis je. Steeds meer en net als je denkt dat je het niet erger kan missen, word het tóch weer een beetje erger.

Nu, nu heb ik eindelijk de kans om terug te gaan. Ik heb een ticket geboekt naar Ghana! 12 juli vlieg ik via Düsseldorf naar Ghana toe om daar tot 15 augustus weer te blijven. Wat een heerlijk vooruitzicht, ongelooflijk.
Ik hoef niet meer te fantaseren en me te bedenken over wanneer ik weer eens terug zal gaan en hoe het zal zijn, maar ik ga het beleven en ik wéét nu wanneer ik terug ga en dat geeft me echt een stukje rust.
Al vanaf ik daar in het weeshuis werkte, besefte ik al dat, mocht ik eens terug gaan, er een hele kleine kans is dat er nog kinderen zijn die me kennen. We hebben het over kinderen met een verstandelijke beperking en 2 ½ jaar weg zijn is héél lang in een kinderleven. Maar dat is ok voor mij, ik weet dat de kids daar zo goed zitten en zo gelukkig zijn daar.
Verder ben ik benieuwd naar wat het land zelf met me gaat doen als ik weer voet op bodem zet.
In de tussentijd ben ik een paar keer naar Egypte geweest en elke keer als ik de Afrikaanse kust zag naderen kreeg ik echt zo’n adrenalinekick en een heel fijn warm gevoel…

Het duurt nog wel even (7 maanden) dus: will be continued!!!!!!